Сакам оваа моја исповед да биде тапкање по рамо, добронамерна и сочувствителна мисла која ќе ве натера да размислите. А јас си го гризев јазикот и размислував како оваа претпоставка можат да ја направат само оние кои не го поминале и не го почувствувале на своја кожа изворниот балкански, суров, концепт на заедница – но во помодерна, поубаво спакувана форма.

Нема да бидам категорична и ќе се обидам да ја разберам и другата страна – да, ова навистина може да звучи идилично, животот стана бурен, исполнет со притисоци, рокови и потреби. Како што завршуваме со чистењето на мијалникот (бидејќи после ручекот секогаш има хаос, нели?)Седнувам на мојот отворен лаптоп (бидејќи работата не е завршена до 16ч), навистина може да изгледа како идеално решение само да се спуштиш кај свекрвата на совршениот ручек кој таа го подготвила одамна. И да не мислиш дали твојот ручек изгорен, дали е вкусен и воопшто да се мачам да го припремам.

Но, да се вратиме на почетокот. Што точно е заедница по дефиниција? Се пријавувам да бидам првиот што ја постави училишната дефиниција за заедница, со желба да влезам во задолжителната литература по психологија и да им ги боцкам очите на поединците кои ја читаат. Заедницата се дефинира како паразитска симбиоза на сопружниците со родителите на еден од сопружниците – обично родителите на сопругот.

Постојат неколку варијации на темата заедница: живеење заедно во една куќа, на ист кат – според мене најтешка, а за жените најкатастрофална варијанта; втората можност е животот на сопружниците на посебен кат од родителската куќа, но со заеднички влез во него – ублажена верзија на пеколот, но сепак со слични последици како првата.

И последното, но не и најмалку важно – животот на подот од родителската куќа, со посебен влез и сета слобода на овој свет. Се надевам дека ова звучи доволно иронично. Ја избравме третата варијанта. Сигурно се прашувате зошто жената се согласува со заедницата и како една млада брачна двојка решила да живее на овој начин? Има многу причини – би сакал да го истакнам финансискиот аспект, кој се најважни за повеќето. „Па, тој има уреден под од куќата, нема да одите во стан и да плаќате кирија?!?“ Нема да ги плаќате сметките.

Испрашувачки погледи на свештеникот на мојата тивка огорченост и црвените знамиња кои се вееја пред моите очи. Црвените знамиња, сепак, не се толку видливи низ розовите очила на љубовта. Почетокот беше навистина идиличен. Звук на аларм дека се будите со радост, разговори и првото утринско кафе, со уште звучни пеперутки во стомакот.

Затоа што – личноста што ја сакаш е до тебе, дали е важно дали живееме сами или со родителите!? Да, и колку е важно! Сакам оваа моја исповед да биде, а не лекција, бидејќи лекциите секогаш имаат иста, копирана поента за сите – но тапкање по рамо, добронамерна и сочувствителна мисла што ќе те натера да размислиш, ако сакаш изберете го патот што го избрав.

Заедницата е сурова, болна и, во повеќето случаи, ако не се спречи, со катастрофални последици. Идиличниот почеток не измами. Ме натера да мислам дека сум дел од една прекрасна, хармонична целина, во која секој има свој интегритет, а особено јас – затоа што побогу, ние имаме свој кат, никој не може да ни пречи.

Но – постојат посебно дефинирани закони во заедницата, се во зависност од членовите кои ја сочинуваат. Законите честопати беа изменети за на крајот да ја добијат својата конечна форма – сепак немаме целосно дефинирани права, бидејќи, знаете, „ова е наша куќа и нема да се откажеме од нашите правила. Подот е ваш, но куќата не е“.

Со тоа полека го губите чувството дека всушност има нешто ваше и го губите чувството за дома. И почнува да боли. Тоа што и другата страна е подеднакво тешка почнува да боли, но поради чудниот, би можеле да кажеме емотивно-манипулативен однос со родителите, не може да ве поддржи. И поддршката е многу важна, речиси клучна.

Важни се границите, карактерот и ставот – тоа се исклучиво мерки кои служат за воспоставување на моменталното чувство на мир, до крајот на животот во мир потребна е разделба.

Разделба – ова е за мене еден збор на олеснување, потенцијален спас, збор што ме држеше цело време во пеколната заедница и што ми даде одредена сигурност, бидејќи бев убедена дека ќе имаме сила да заминеме. Имав и јас. Затоа што морав, почнав да го губам сопствениот идентитет, да се гушам во морето од правила, а во исто време да негодувам и да се борам против нив.

Но, никогаш не можете целосно да се борите, бидејќи оваа борба е за живот. Страдањето, премолчувањето и задушувањето на сопствените чувства на крајот доведува до задушување на врската или задушување на самиот себе. И не сакав да се задушам – морав да се изберам себеси.

И сакам секогаш, колку и да изгледа тешко и навидум неподносливо, да се избирате сами. За да го слушате вашиот внатрешен глас, обрнете внимание на црвените знамиња и следете го вашиот пат, бидејќи патот кон себе е секогаш единствениот правилен.