Го напуштил факултетот и отишол на село да чува овци и да работи преку интернет

Предраг Перуничиќ е 23-годишник кој го заменил родниот град Пожега со селото Гостиље (исто така во областа Златибор). Како и повеќето млади во Србија, основно и средно училиште завршил во родниот град, а студиите по француски јазик ги продолжил во Крагуевац. Сепак, тој го напуштил факултетот за да го оствари својот сон да „живее од играње игри“ (навистина). Предраг предава Лигата на легендите преку раздор, а исто така работи и вистинска рурална работа: одгледување на овци и кокошки и одгледување овошје и зеленчук.

Тој во септември минатата година се преселил во ридското село Горобиље, кое се наоѓа меѓу Пожега и Ариље. Како што вели, неговиот план е во иднина да ја прошири својата фарма, а неговата крајна цел и идеја е да се занимава со рурален туризам, каде гостите би имале целосно искуство од селото, од традиционална храна и обичаи до поминување на еден работен ден на село. Ви пренесуваме уште една приказна за младите луѓе кои ги напуштиле градовите и заминале на село, во потрага по помирен начин на живот, контакт со природата и селска идила. Па, ни Дугмиќи не беа луди кога се повлекоа во селото Борике во Источна Босна со цел да го снимаат вториот албум „Што би дал ти да си на мое место“.

Со Предраг разговаравме за предизвиците и придобивките од животот на село, за среќата, но и совети за оние кои размислуваат да одат на село. Го напуштил факултетот и отишол на село да чува овци и да работи на интернет Која беше вашата мотивација за одење на село? Иако Пожега е мал град, поради преголема бучава, а со тоа и нервоза решив да се иселам. Мојата главна мотивација беше да го започнам животот сам и да живеам од мојата работа. Отсекогаш ја замислував мојата фарма и овоштарник како оаза на мирот. Освен тоа, поради работата што ја работам поминував многу време пред компјутер, па сакав да се активирам физички и да поминувам повеќе време во природа.

Што беше првото нешто што ве изненади (дали беше пријатно, дали беше непријатно)? Живеејќи на село, сфатив дека луѓето генерално измислуваат разни потреби и материјални работи кои навистина не им се потребни за среќен живот. Навистина бев изненаден од подготвеноста на татко ми, пред сè, пријателите, па дури и селаните, да ми помогнат што побрзо да се прилагодам на новиот живот.
Дали требаше да се навикнеш на нешто? Да, нема повеќе инстант појадок во кревет и ручек кога сакам, а продавницата веќе не е пред мојата куќа. Исто така, животот на село носи многу нови обврски кои ги немав во градот. Сега морам да се грижам за живите суштества секој ден и да водам сопствено домаќинство, што носи нови предизвици, но и можности да научам нешто ново секој ден.

Што е најубавото нешто во животот на село? Имам поголема слобода на движење, свој двор и сенка. Иако има многу работа, денот минува побавно, па уживањето во природата трае подолго. Утрата ми се многу помирни, без сообраќај и бучава под прозорците. Сепак, најголемо задоволство ми е кога ќе ги видам плодовите на мојот труд и животните и плодовите кои внимателно ги одгледав додека шетам со моето куче.

Како изгледа вашиот типичен ден? Иако зимата е малку потопла од вообичаено, денот почнува со затоплување, се разбира чаша ракија и волнени чорапи. Приоритет е да се нахранат овците. Во зависност од времето ги пуштам да пасат на комшиската ливада додека им подготвувам концентрат и жито. Се враќаат после околу 2 часа на дополнителна храна и полевање заедно со кучето кое често заборава дека е куче, па јаде и сено додека јас гордо ги гледам (се смее).

Во попладневните часови има ново пасење, и уште еден круг на пуштање, складирање, враќање, затворање. Потоа започнува вториот дел од работниот ден кога тренирам клиенти во Лигата на легендите. Во зависност од другите планови, тоа ќе биде од еден до пет часа за тој ден.

Дали се предомислувате за да се вратите во градот? Ниту за момент. Кога би можел да го вратам времето, би отишол пак на село, само порано. Кои се предизвиците на животот на село, има ли нешто негативно во тоа? Секој ден е нов предизвик и нова борба за чекор поблиску до целта. Досега не сум нашол ништо негативно за животот на село, ниту за предизвиците што ги носи животот. Едноставно ми се допаѓа овој начин на живот, психички и физички, така што секој предизвик и проблем станува многу помал и полесен.

Дали сте воспоставиле односи со локалното население, луѓето околу вас? Ќе излажам ако кажам дека немам среќа од каде дојдов. Мојот прв сосед ми стана голем пријател. Често одам кај него или тој доаѓа кај мене, да ручаме заедно, да разговараме и понекогаш да славиме. Останатите мештани генерално убаво ме прифатија, но на некои им сум сепак чуден, малку глупав поради мојот избор.

Како реагираа блиските луѓе на одлуката за преселување? На почетокот ја имав само поддршката од татко ми, но со текот на времето сите полека го прифатија фактот дека не можеа да ми одговорат од преселба.

Тоа беа главно прашања „Како ќе донесеш дете од град до село?“ Не знаеш ни што е село“. Но, имав ужасна желба да се преселам на село. Додека од моја возраст пријатели имав само позитивни реакции и охрабрување. Колку често одите во градот? Генерално сакам да патувам и секогаш кога имам слободно време се трудам да одам некаде, без разлика дали е тоа град, село, планина или река. Сакам да запознавам други делови од светот, а со тоа и градови, па дури и луѓе. Секако, ме покрива татко ми и првиот сосед кој се грижи за овците и кокошките за време на моето отсуство.

Што се однесува до мојот роден град, во Пожега одам само кога ми требаат намирници или кога сакам да го видам друштвото и најблиските. Што би рекле на човек кој размислува да се пресели на село? Дека животот на село е најубавото нешто ако можеш да уживаш во него. Сам газда, ти ги одредуваш слободните денови и колку ќе работиш. Слободата и мирот се бесценети во денешно време, а животот на село ви го дава тоа. Единствено е што треба да се трудиш и ако немаш искуство, не се откажувај, ќе научиш. Ништо не можеш да добиеш преку ноќ, па е малку подолго, но верувај, вреди.

Leave a Reply

Your email address will not be published.