Зад кривината, во самото подножје на Јавор, на дваесет и пет километри од Ивањица, каде што од десната страна падината води право до реката Ношница, закачен за карпата, манастирот е стиснат. Обновен и бел, со широка патека од ситни камења, чудесно се спои со влажната земја и валканата жолта есенска боја на шумата.

“Не смее да има измама со животното. Таа веднаш го чувствува тоа во твоето срце. Само чистотата и искреноста се способни да ги скршат границите на стравот и недовербата и од волк да направат питомо суштество”, вели младиот татко на Амвросиј, поглавар на манастирот Ковиља.
И тогаш, на патот што води директно до жолтата врата на манастирот Конак, еден човек наеднаш чувствува необичен мир. Како тој чекор зад кривината и сцената што му се појави да го однесоа во друг свет.

Само татнежот на планинската река нè потсетува дека времето тука не застанало, додека од карпите покриени со дрвја и небото кое како сина капа стои над сета оваа скриена и неочекувана убавина се шири некоја неразбирлива енергија. Од патот има поглед на мало плато во долината и неколку куќи расфрлани по работ на шумата. Човек во монашка униформа набрзина се качува на падината. Не забележа и замавна.

Тој е татко на Амвросиј, игуменот на манастирот Ковиља, и засега единствен монах. Лесно го следи голем сив волк, кој го одгледал и припитомил. На неговиот повик, сепак, тој се симнал од карпата. Тој го гали со раката, а волкот како најслатко куче се обидува да му возврати на нежноста со тивко цимолење и брзи „бакнежи“ во брадата. Потоа малку си поиграа, па заедно се свртеа кон шумата и на крај поминаа низ манастирските порти и влегоа во дворот.

„Пред нешто повеќе од шест месеци, некои луѓе ми го донесоа и го оставија“, вели таткото на Амброуз. „Не знам кои се, ниту каде го најдоа, ниту зошто ми го доведоја. Волкот имаше едвај петнаесет дена. Само што го виде тоа. И јас го хранев. На секои четири часа бришев и чистев по него. И еве го денес. „Голем и убав волк. Го нареков Алфи“.

Додека таткото на Амброуз зборува, Алфи повторно избира сигурна карпа за да ги гледа новодојдените. „Не смее да има измама со животните“, објаснува игуменот, 28-годишниот татко на Амвросиј, родум од Ариље, кој на 20 години решил да му го посвети животот на Бога. “Тие веднаш го чувствуваат тоа во твоето срце. Само чистотата и искреноста на таа љубов се способни да ја пробијат границата на стравот и недовербата и да направат питомо суштество од волк.

И јас во тоа се уверувам секој ден. Влегуваме јас и Алфи во шумата секој ден. Целосно сами. И тогаш чувствувам неверојатна хармонија во себе. Погледнете каков убав волк е тој. И беше како играчка. Го хранев со мелено пилешко, а сега ги јаде коските што ги добивам од кланица“. Потоа, вели тој, се плашел за животот на Алфи.„Имаше три месеци кога нилскиот коњ го касна за вратот.

„Не знаев што да правам“, продолжува тој. „Карснувањето од нилски коњ е смртоносно, а Алфи сепак беше малечок. На крајот се избори за живот. Пронашол штица од која излегувала клинец и ја удрил, додека со клинец не го прободела отровот, од кој истече отровен гној. После тоа, три дена лежеше таму. А потоа се опорави и стана“.

Таткото на Амброуз ги чува другите миленичиња во својот мобилен телефон. Имав гаврани, соколи, лисици, волци“, открива тој. Сите ги пуштив освен волкот кога му го дадов на другар.Таа сцена можеше да ја видиш, кога лисица, волк куче, волк и јас шетаме заедно во шумата. И секој е слободен и никој никого не допира. Кога после толку долга прошетка да се вратиме назад, душата на сите е уморна, само Алфиа уште игра и трча низ дворот“.

И миленичето на отец Амвросиј е златен орел. „Во зори, само во мугрите, кога ќе му се јавам, клика и лета од над шумата“, вели младиот монах. „Кога ќе слета, го оставам да јаде, ќе го помазам и тој пак одлетува. Но Алфа е нешто посебно. Таткото на Амвросиј го вика да дојде пак. Волкот како најпослушно куче и покрај стравот и недовербата од непознатите дојденци веднаш се одзва на повикот. И двајцата како некои безгрижни деца си играа и трчаа по дворот.

Алфи му дозволи на пријателот да го фати за муцка, да го фати за грб и да го подигне, да го собори на земја, без ниту еден гест да покаже дека играта не му се допаѓа и дека од неа ќе избие волчја природа. „Луѓето често ме прашуваат“, вели тој кога е добро уморен од Алфа. „Како да го научам да биде питоа? И им одговарам: Не го учам, учам од него.

“Тој ме скротува. Затоа што неговата љубов кон мене е искрена и безрезервна. Кога имам работа, ја затворам во кутија и сакам да работам, а таа кука и ме гледа. И сфаќам дека она што го мислам дека е најважно не е. Затоа што нема поважни работи од љубовта и тогаш полека почнуваш да сфаќаш како волкот те учи на жртва, простување, доверба и љубов.

Како што се приближува темнината, Алфи оди во неговата кутија. Заедно се спуштаат по стрмната патека. Таткото на Амброуз не го остава сам во шумата ноќе. Може да влезе во нечиј двор, да брка кози или кокошки, да ги плаши луѓето. Имаме и зајак „Тој живее таму во куп дрва и секогаш кога ќе поминам трча да го погалам“, објаснува монахот.

Го брка Алфи? Секако. Но, засега, зајакот е секогаш еден метар побрз за да избега во безбедноста на своето засолниште. Но, изненадувањата не завршија тука. Таткото на Амвросиј исто така извади од куќата голема сина ара, прекрасен папагал, кој веднаш му се смести во прегратка и како дете нежно му ги допре брадата и носот со големиот и силен клун. Покрај она што го има и што го ослободи, таткото на Амброуз е всушност сопственик на необична зоолошка градина во слобода, без кафез, заснована на взаемна љубов, каде што секој избира дали и колку ќе остане заедно.

Сите ми велат дека волкот го менува палтото, но не и расположението. Сигурно, никогаш нема“. Дали е таа безрезервна љубов за која зборуваше таткото на Амброуз или хемија што умот не може да ја сфати. Или, можеби, се работи за двете?