Не правете лоша услуга на вашето дете и не го казнувајте општеството создавајќи бездушно, неодговорно битие, лишено од секаков вид на интроспекција. Додека чекав пред градинката воспитувачките да ми го изнесат детето, сосема случајно од страна се случи ситуација која ме поттикна да го напишам овој текст. Имено, мајката која го презела нејзиното петгодишно дете, на воспитувачката и нагласила дека нејзиното дете тврдело дека другите деца му кажале нешто што го навредило.

Воспитувачката која била присутна за време на инцидентот со децата и објаснила на мајката дека тоа што го кажало нејзиното дете не е точно и и предложила да разговара со нејзиното дете. Незадоволна од нејзиниот предлог, нејзината мајка и предложила да го повика детето за да ги потврди наводите на нејзиното дете. Воспитувачката со блага непријатност и огорченост ја послушала, го извадила бараното дете, а девојчето ги потврдило наводите на воспитувачката тврдејќи дека детето на оваа мајка кажало лага. Бидејќи не била задоволна од одговорот, мајката и предложила на воспитувачката да извади уште едно дете (по име и презиме) за да се утврди вистинитоста на кажаното на воспитувачката и петгодишното девојче.

Воспитувачката, видно вознемирена, со нелагодност и блага огорченост извади уште едно дете, кое ги потврди зборовите на воспитувачката, кои мајката ги поздрави со следнава, запрепастувачка реченица: „Благодарам, ќе поразговарам со моето дете и ќе го прашам него како беше“. А пак детето со триумфален потсмев ја погледна учителката и задоволно од мајка си си отиде дома.

После таа реакција на мајката, бев вчудоневидена, со помислата дека сè што ни се случува со децата, сите проблеми навистина произлегуваат од односот на родителите кон образованието, начинот на кој родителите ги водат, воспитуваат, зборуваат и ги запоставуваат своите деца, формирајќи ги од раното детство во необразовани, запоставени егоисти, кои утре никого нема да почитуваат, ниту ќе бидат свесни за вредноста на било што и некого.

Имено, многу често имаме прилика да слушнеме од нашите соговорници како децата треба да се воспитуваат во слободоумен дух, нека ги одберат и избираат повеќето работи кои додека се мали навистина не се способни да ги направат и препознаат. И најмногу доаѓаме во конфликт на мислења за образовните методи кога се во прашање тие работи. Иако сме во 21 век, каде воспитувањето е значително различно од воспитувањето кога сме биле мали, а особено од воспитувањето од времето на нашите родители, она што ни е заедничко е тоа што детето сè уште треба да постави граница на она што може оди, со текот на времето се коригира.

За воспитување на самосвесно, самомислечко, слободоумно и независно дете потребно е родителите да бидат упорни, доследни и двајцата родители да постапуваат подеднакво. Како некој што работи со студентската популација, но и со родителите, често доаѓав во вербален конфликт со моите родители, каде што ми викаа со порака: „Не му можам ништо“, само затоа што биле попустливи родители не постапуваа со детето, а подоцна кога ќе порасне детето се освестува за себе, тоа навистина нема граници, а потоа прераснува во социјален проблем.

Од почетокот на оваа приказна, родителите потоа доаѓаат да ја „задолжат“ општествената заедница и сите нас кои учествуваме со тоа што не дејствуваме и не реагираме. Се плашам дека утре овие деца ќе бидат возрасни кои ќе налетаат на автомобили во полни градини, ќе ја чинат заедницата многу во секоја смисла и ќе наметнуваат нови некултурни трендови, кои ќе ги поместат скалите на пристојните и убавите.

Не сакајќи да ја отвориме приказната за наставниот кадар, кој дефинитивно треба да биде професионално филтриран, а не партизиран, нашето задоволство од таквите родители им дава можност, можност и ентузијазам да се однесуваат вака. Неопходно е да се скратат ваквите ситуации од корен, да се поучи родител кој очигледно нема усвоени норми за добро и пристојно однесување на прописите, а на воспитувачите да им се даде повеќе простор да дејствуваат и да ги поучуваат родителите за нормите на пристојна комуникација, кога таа не можела да го усвои во текот на животот.

Сакајќи да се сретне со родителите и плашејќи се дека ќе има проблем, направила грешка која со тоа што ги однела другите деца на испрашување од родител таму (кредибилитет на изјавата на воспитувачката и петгодишното дете), ја дала оваа мајка има можност да се однесува така.

Воспитувањето дете е многу важно за сите нас и апелирам до родителите кои немаат капацитет за родителско дејствување и авторитет, да побараат стручен совет и насоки (без разлика како околината ќе гледа на тоа, бидејќи се работи за инвестирање во својство на детето).нивното дете утре не би било социјален проблем, но секако и во образовните институции да ги поканат таквите родители, да ги обврзуваат да разговараат, да поучуваат и да советуваат.