Беа, па поминаа, па пак дојдоа тешки времиња, синко! Рече старецот. Колку што знам, животот отсекогаш бил тежок, но порано беше полесно да се живее. Не се знае што имал Бог, но срцето се задоволило со тоа што го имаш. Срцето беше полно со љубов од која се роди почит кон луѓето. Таткото бил татко, мајката мајка, а детето дете. А денес? Не треба да се зборува премногу, се се знае.

Сè повеќе луѓе се мијат со сопствените солзи, бидејќи за некои среќата е само концепт, бајка. Ако ме прашаш синко, одамна не сум почувствувал тронка радост и спокојство. Одамна не сум се смеел од срцето, синко. Го знаете тоа „од срце“.

Јас секако и викав, но не знаев дека треба да го наречам само „мојот живот“. Но сега знам… И ме прашуваш за децата? Добри ми се, нека се живи и здрави! Секој има свои деца и свој живот. Доаѓаат кај мене и ме посетуваат колку можат, ми даваат колку што можат. Седам овде покрај прозорецот и гледам некаде со часови и да ме прашаш каде ни јас не се знам!

Но јас гледам и чекам и кога ќе ги видам слатките лица на моите деца како да ме сјае сонце. Иако, ретко ми свети. Ми велат дека имаат премногу обврски и постојано брзаат. Запомни, синко, Бог дава, а луѓето користат. Сепак, тој даде и ни остави нешто добро, а тоа е дека сите сме деца и дека ќе бидеме родители. Дека денес сме млади – утре стари. Дека сме силни денес – слаби утре. Дека сме здрави денес, а кој знае утре? и да, ако има правда, таму е!

И јас бев млад и силен. И јас бев и среќен и енергичен. Мајка ми и татко ми ме чекаа како што чекам и јас сега. Затоа, не заборавајте синко, сè се враќа!