Таа отишла на свадбата на нејзината внука, но не очекувала таков расплет Кога станува збор за свадби, подароци и коверти со пари, многумина мислат да не се засрамат од фигурата што ја одвојуваат. Така Радмила од Германија отиде на свадба во Македонија, но не си помина најдобро. Имено, таа издвоила дури 200 евра за подарок на нејзината внука, но тоа не било доволно за да не се чувствува непријатно. Својата исповед таа ја сподели со јавноста во 2017 година, а нејзината приказна ви ја пренесуваме во целост.

Кога живеете „преку границата“, сите мислат дека сте полни со пари и само истурате. Така беше во 1990-тите, бидејќи тогаш во Македонија беше невозможно да се заработуваат повеќе од неколку марки месечно, отприлика, луѓето се поправаа, а Западна Европа, колку и да беше скапа, повторно беше нивото за земји на Балканот. Доаѓаш овде со тоа што ти останало, значи си цар. Споделувате, купувате подароци и сите се среќни.

И тогаш старееш. Некој се разболува, трошиш пари на лекари, врзуваш крај со крај. Го изгубив сопругот, син ми прокоца речиси се. Се распаднавме како семејство, јас останав сама да работам во старите времиња. На свадба ме покани внуката од Македонија. И реков дека ќе дојдам. И ми беше срам. Зедов 200 евра, немав повеќе. Уствари имам уште, но морам да оставам нешто на страна, што да правам кога ќе се разболам, којзнае што ќе биде утре, многу се сомневам дека денешните млади роднини ќе трчаат да ме лечат и да ми помогнат.

Свадбата беше убава, но штом го дадов пликото, ги видов очите кои светкаа. Сите гледаа во мене во некогаш богатата братучедка од Германија, во мене, сите секако очекуваа да дојдам со стил. Но, јас не. И јас сакав. Сакав и сакав, но животот сврте се наопаку. А потоа следниот ден разговаравме со младенците што добиле, тие рекоа дека не им е важно, што било, било.

Неколку пати потенцираа дека некои сиромашни роднини од Македонија им донеле 500 евра, дека се задолжиле, бидејќи долго чекале да се омажи нивната внука И јас исто така. Бев лута на себе. Немаше да пропаднам ако им дадев повеќе. Жал ми беше, бидејќи ме сакаат и убаво се однесуваат со мене. А од друга страна, морам да оставам нешто да имам за зли денови.

Дали ја направив вистинската работа? Не знам. Се надевам дека ќе има подобри времиња, дека сите ќе се почастиме, сите имаме и дека никогаш не размислуваме за содржината на пликото.

Вака имав впечаток дека се засрамив, не затоа што нема да ме сакаат поради 200 евра, туку затоа што сакав да дадам повеќе, сакам да им помогнам, сакам парите да не бидат проблем за нив. Останаа само празни желби.