Close-up portrait of alone, stressed young woman sitting in darkness and crying with covering her face with hands.

Во еден момент мислиш дека си најсреќната жена на светот и дека сите неволји се зад тебе, а потоа се случува таа лавина која споредува сè пред тебе. 17 април 2018 година. На овој ден, ги прославивме родендените и на ќерка ми и на сопругот. Бевме во мал ресторан. Игор беше расположен, се шегуваше, се сеќаваше на приказни од детството и младоста.

Од масата недостасуваше само синот. По вкусната вечера, јас и Вања решивме да го однесеме свекор ми дома. Мажот ми рече дека ќе пешачи до дома, само малку пешачење. По несреќата поради повреда на ногата не може многу да оди, но вечерва се напил, па мислел дека ќе ужива во прошетката. Бев сигурна дека ќе спие додека јас и Вања да стигнеме дома.

И не згрешив. Заспа на масата пред отворен лаптоп. Вања влезе во нејзината соба, а јас решив да направам кафе и да го разбудам Игор. Веќе бев на пат кон кујната кога погледот ми падна во мониторот. Игор го отвори мејлот. Сакаше само да избрише порака, но сонот го обзеде. Дојдов поблиску да го разбудам, но очите ми паднаа на два збора:

ТЕ САКАМ Ми се затемни пред очи. Игор ова и го напиша на Светлана, поранешна колешка. Со растреперени нозе отидов до фотелјата да седнам. Пред очи ми трепка ликот на татко ми, кој ми вели дека Игор не е за мене. „Ќе страдаш за него кога ќе ти кажам. Запомнете ги овие зборови!“ Сепак, мислев дека не е во право бидејќи среќно живеев со Игор 28 години (барем јас така мислев). Имаше многу тешки моменти, ако се работи за тешка сообраќајна несреќа поради која настрада целото семејство. Игор мораше да се повлече од полицијата поради повреди на ногата. Бидејќи ја сакаше својата работа, подоцна падна во депресија од која едвај можев да го извлечам.

Ги надминавме тешкотиите, најде друга работа. Постојано кажуваше колку е благодарен што сум му жена. Излезе дека лажел… Собрав сили и станав. Не знаев што друго да правам, па отидов во собата на ќерка ми. Ја спушти книгата што ја читаше и ме погледна. Не сфатив веднаш дека солзи ми течеа по лицето. И го кажав она што штотуку го видов. Таа набрзина излезе од собата и отиде кај нејзиниот татко. Мислев дека нешто ќе го удри во глава. Наместо тоа, Вања внимателно го повлече бришењето на пораката и ги извади останатите пораки од „ѓубрето“.

Читањето на љубовните пораки на сопругот и неговата љубовница било неподносливо. Но, потоа дознавме дека нивната врска трае нешто повеќе од еден месец. Можеби се започнало кога добил нова работа. Вања тивко го извади телефонот и ја сликаше преписката. Во мојата глава владееше целосен хаос, па верував во постапките на ќерка ми. Таа веќе и пишуваше на Светлана од неговиот телефон: „Љубов, дојди и земи ме, те молам. Само да ги соберам работите…“

Светлана веднаш напиша дека пристигнува пред нашиот стан. Вања на телефон му испратила слики од преписката на татко и, пишувајќи му да биде маж и тивко да си замине. Потоа ми пријде и силно ме прегрна, повторувајќи колку сум силна и како ќе го издржам сето тоа, како таа секогаш ќе биде со мене… Бевме во нејзината соба кога Игор се разбуди. Не знаевме што прави и каква е неговата реакција. Кога му заѕвони телефонот, јас и Вања скокнавме.

Светлана му се јави. – одговори Игор. Веројатно мислеше дека не сме дома. Разговорот траеше помалку од една минута. Слушнав како стана и влезе во нашата соба, ги зема работите. Како што поминуваше покрај собата на Вања, застана за момент. Не сакав да го видам, па се свртев на другата страна. Вања само му мавна со сериозен израз.

По десетина дена дојде за останатите работи. Сè уште не ми се верува дека се е толку едноставно, семејството се распадна за една минута.

Во еден момент си среќен и мислиш дека неволјите се зад тебе, а потоа се случува лавина која споредува сè пред тебе… Дваесет и осум години заеднички живот фрлени во ветер… И на крај – развод…