ИМАМ 33 ГОДИНИ И ВЕЌE Е НЕВОЗМОЖНО ДА НАЈДАМ НОРМАЛЕН ЧОВЕК: Еве што пишуваат во моите пораки на социјалните мрежи!

Денес соништата се претворија во трендови на Инстаграм, сите личат еден на друг. Што мислат овие жени – кога ќе сонуваат за подобар живот ако веќе го живеат?! Сите мои пријатели се венчаа, добија деца и со текот на времето – не знам кој кому му стана подосаден. Наполнив 33 години и веќе стана невозможно да најдам некој „нормален“.

Мојот совршен живот ме чека зад аголот. Кога ќе положиш: испит, дипломиран, магистерски приемен испит. Кога ќе завршиш: професионална пракса и чекање во канцеларија, еве штом се вработам. Кога ќе помине работната недела и ќе дојде тој болен петок, кој го џвака и гужва моето чекање до непрепознатливост, и почнува да изгледа како некој тежок вторник и далеку од мамурлива среда. Мојот живот е исечок од германски каталози од деведесеттите, насмеани девојки во свилени ноќници, мажи со мустаќи.

Денес соништата се претворија во трендови на Инстаграм, сите личат еден на друг. Што мислат овие жени – кога ќе сонуваат за подобар живот ако веќе го живеат?! Кажи ми, дали секогаш пишуваш толку долги пораки? – трепкаше на екранот. Да бев хероина на романот, од другата страна на екранот ќе беше некој занесен млад човек кој цел живот го чекаше токму ова. Наместо тоа, веројатно повторно ме погоди некој лудак кој бара комбинација од се

Порано губев време, се допишував со недели, манијакално се заљубував во буквите на екранот и се тресев од радост секогаш кога добивав: добро утро, добра ноќ, ти посакувам убав ден. Но, првиот состанок или договарањето на втор состанок би било фијаско. Излегуваме еднаш или неколку пати. Не бркав брак, но не бев ниту за држење за рака и лежење на трева, што би рекол Бора. Сите мои пријатели се венчаа, добија деца и со текот на времето – не знам кој кому му стана подосаден. Полека престанавме да се посетуваме и да се дружиме. Еднаш, на детска роденденска забава, изјавив дека ми се гади од Тиндер и Фејсбук и дека само оженети ми праќаат љубезни пораки.

Веќе не ме поканија на нивните големи и празнични дружења. И тогаш сфатив дека тоа е совршен тест за сите оние „онлајн кандидати“. Или да го спомнам бракот веднаш во првите два дена, или да напишам долг и опширен есеј за тоа колку сум погрешно разбрана и желна за вистинска љубов.

Не им давате време на луѓето да те запознаат – рече сестра ми. Која е поентата да го запознаеш, ако испадне дека не вреди да се запознаеш? – Бегав. Овој се одржа долго време. Со денови пишував за некои случајни идеи, зборував за моите братучеди, како сакам да ги видам гробиштата Весело во Романија, дека ми се допаѓа како луѓето се качуваат во авион и одат на Исланд и кампуваат покрај вулкан.

Замислете, коментарот на еден дечко кој отишол на таа локација бил дека за прв пат во животот видел дека Земјата е жива.нСигурно никогаш не прошетал низ шума држејќи нечија рака. Не ви требаат вулкани за да го почувствувате огнот на животот. – тој напиша. Овој е уште полуд од мене, си помислив.

Па, кога зборуваме за оган и сè жешко – се обидов да бидам смешна – синоќа го сонував Жарко Лаушевиќ. Како да доаѓам кај татко ми, а јас му кажувам за неговите книги. Дали си сериозна? Сериозно, што? Не смее да се сонува Жарко Лаушевиќ? Не, но… ќе мислиш дека се шегувам, но… само сега ја завршувам неговата втора книга.

Исклучете го интернетот, исклучете го интернетот! Се сетив на сонот да кажам?! Можеби ме сопнува, за да ме избрка, исто како што со денови го бркам од моето сандаче. Не можам да поминам низ друг залуден договор на уште позалудна средба. Ќе се појави ли некој „нормален“ и оригинален кого не морам се да цртам?

Еј, каде отиде? Што вели Жарко Лаушевиќ? Вели: може да ми ја потпише книгата, не е проблем, човекот клима со главата и бега од мојата дневна соба. Не би побегнал. Те молам? Мислам, имам непотпишан примерок од книгата на Лаушевиќ, можеби би можеле да договорите автограм. Гледам, добро ти оди со соништата.

Предлагате да размениме автограми и книги? Не, предлагам да размениме соништа. Ако си слободна утре попладне?