Поради ваквото однесување на мојата свекрва се изгубив себеси

Некогаш беше сосема „нормално“ да се живее во големи заедници со сопругата… Сепак, денес е јаболко на расправија! Милица В.(34) од Штип била убедена дека ќе го има животот од соништата кога ќе се омажи за љубовта на својот живот. Но, само една погрешна одлука и донесе животна ситуација каква што не можела ни да замисли!

Еве ја исповедта на Милица во целост: Луѓето од нашето опкружување честопати велеа: „Сигурно ви е прекрасно, секогаш можете да одите на ручек кај свекрвата и знаете колку ќе ви значи кога ќе имате дете“. А јас си го гризев јазикот и мислев дека оваа претпоставка можат да ја направат само оние кои не го доживеале изворно балканскиот, суров концепт на заедница – но во помодерна, убаво спакувана форма.

Нема да бидам категоричен и ќе се обидам да ја разберам и другата страна – да, ова навистина може да звучи идилично, животот стана бурен, исполнет со притисоци, рокови и обврски. Додека завршуваме со чистењето на мијалникот (бидејќи после правењето ручек, секогаш има хаос, нели?) додека крчкаме брза, обично невкусна, супа (бидејќи не можеме да добиеме доволно време да направиме подобра), а во позадина звуците на машината што се врти и лаптопот отворен (бидејќи работата не е завршена во 16 часот), идеално решение е едноставно да се спуштите кај свекрвата на совршен ручек што таа веќе долго време го подготвила.

Но, да се вратиме на почетокот. Што е заедница по дефиниција? Се пријавувам да бидам првиот човек што ја поставил училишната дефиниција за заедницата, со желба да влезам во задолжителната литература по психологија и со задебелени букви да ги боде очите на поединците кои ја читаат. Постојат неколку варијации на темата заедништво: живеење заедно во иста куќа, на ист кат – според мене најтешката и за жената покатастрофална варијанта; друга можност е животот на сопружниците на посебен кат од родителската куќа, но со заеднички влез во истиот – поблага верзија на пеколот, но сепак со слични последици како првата.

И последно, но не и најмалку важно – живеење на првиот кат од родителската куќа, со ПОСЕБЕН влез и сета слобода на овој свет. Се надевам дека ова звучи доволно иронично. Ја избравме третата опција. Сигурно се прашувате зошто една жена се согласува на заедница и како се случи млад брачен пар да одлучи да живее на овој начин? Причини има многу – би го потенцирала пред се финансискиот аспект, кој на мнозинството му се наметнува како најважен. „Па, тој го среди првиот кат од куќата, да не одите во стан и да плаќате кирија?!?“

Испрашувачки погледи од старателите кон моето тивко незадоволство и црвени знамиња кои се вееја пред моите очи. Сепак, црвените знамиња не се толку видливи низ розовите очила на љубовта. Почетокот беше навистина идиличен. Звукот на алармот на кој се будите со радост, разговори и првото утринско кафе, со уште звучни пеперутки во стомакот. Затоа што – до тебе е саканата личност, дали е важно дали живееме сами или со родителите!? Да, и колку е важно!

Сакам оваа моја исповед да биде, не поука, бидејќи лекциите секогаш имаат иста, огледална точка за сите – туку тапкање по рамо, добронамерна и сочувствителна мисла што ќе те натера да размислиш, ако сакаш да го избереш патот, што јас го избрав. Заедницата е сурова, болна и, во повеќето случаи, ако не се спречи, завршува со катастрофални последици. Идиличниот почеток не измами.

Ме натера да мислам дека сум дел од една прекрасна, хармонична целина, во која секој има свој интегритет, а особено јас – затоа што побогу, ние имаме свој кат, никој не може да нè вознемирува. Но – постојат посебно дефинирани закони во заедницата, се во зависност од членовите што ја сочинуваат. Законите честопати претрпуваа измени и дополнувања, за конечно да ја добијат својата конечна форма – сепак, немаме целосно дефинирани права, бидејќи, знаете, „ова е наша куќа и нема да се откажеме од нашите правила. Подот е ваш, но куќата не е“.

Со ова полека го губиш чувството дека таму всушност има нешто твое и го губиш чувството за дома. И почнува да боли. Почнува да боли тоа што и на другата страна е подеднакво тешко, но поради чуден, би можеле да кажеме емотивно манипулативен однос со родителите, тој не може да ве поддржи. И поддршката е многу важна, речиси клучна. Важни се границите, карактерот и ставот – тоа се исклучиво мерки кои служат за воспоставување моментално чувство на мир, до крајот на животот во мир, неопходна е разделба.

Разделба – за мене ова е збор за олеснување, потенцијален спас, збор кој ме чуваше за време на мојот престој во пеколната заедница и кој ми пружи одредена сигурност, бидејќи бев убедена дека ќе имаме сила да си заминеме. . Имав и јас. Затоа што морав, почнав да го губам сопствениот идентитет, да се гушам во морето од правила, истовремено грофтајќи и борејќи се против нив.

Иако се трудев да ја „задоволам“ свекрвата, животот во заедницата се повеќе ме гушеше. Се натрупаа „добронамерни“ совети и барања, па се најдов во маѓепсан круг. Почнаа се повеќе да се мешаат во животот на мојот сопруг и мене. Мислев дека ќе го преболиме. Нашиот идиличен брак беше на работ на развод.

Но, никогаш не можете целосно да се борите, бидејќи оваа борба е доживотна. Страдањето, тишината и задушувањето на сопствените чувства на крајот доведуваат до задушување на односите или задушување на себеси. И не сакав да се задушам – морав да се изберам себеси.

И додека мојот сопруг ги избра родителите, нашата љубов се распадна со брзина на светлината. После 10 години поминати заедно, станавме двајца странци кои се расправаат за се, до тој степен што не се поднесувавме. Иако се заљубивме во средношколските денови, едвај бевме во брак две години… И сето тоа, затоа што дозволивме другите да ни се мешаат во животот!

И ти посакувам секогаш да се бираш себеси, колку и да изгледа тешко и навидум неподносливо. За да го слушате вашиот внатрешен глас, обрнете внимание на црвените знамиња и следете го вашиот пат, бидејќи патот кон себе е секогаш единствениот правилен