Еден старец седел во дворот од својата куќа со синот кој штотуку го завршувал факултетот. Одеднаш, врапче слетува на гранката. Таткото го прашал својот син: „Што е тоа? Синот одговорил: „Тоа е врапче“. По некое време, таткото повторно праша: „Што е тоа? Синот одговорил: „Тоа е врапче“.

Поминаа неколку минути и таткото повторно праша, трет пат: „Што е тоа? Синот одговорил: „Татко, штотуку ти реков дека е врапче“. Не помина долго пред татко му повторно да праша: „Што е тоа? Овој пат имаше мала возбуда на лицето на неговиот син: „Татко, врапче е, врапче!“ Таткото повторно праша: „Што е тоа?

Овој пат синот со остар тон одговорил: „Татко, ти постојано го прашуваш истото, иако постојано ти кажувам дека е врапче. Зарем не можеш да разбереш?“ Таткото стана и отиде во собата. Наскоро се врати носејќи го својот стар дневник-тефтер. Отворајќи ја страницата, тој му рекол на својот син да прочита што пишува на таа страница. Синот чита:

„Денес мојот мал син седеше со мене во нашиот двор кога слета врапче. Дваесет и пет пати ме праша: „Што е тоа?“, и дваесет и пет пати, воопшто не изнервиран, му одговорив дека е врапче. Она што го чувствував беше љубов кон мојот невин мал син“.

Тогаш таткото му ја објаснил на синот разликата меѓу ставот на таткото и синот: „Кога беше дете ми го поставуваше ова прашање дваесет и пет пати и никогаш не ме нервираа твоите прашања, туку постојано ти одговарав. И кога ти го поставив истото прашање денес, но повторувајќи го само пет пати, ти се изнервира, се налути и беше нестрпелив со мене“.