ТОЈ Е ТАТКО НА ДВАНАЕСЕТ УСПЕШНИ ДЕЦА И ОВА СЕ НЕГОВИТЕ ПРАВИЛА: Никогаш не сме биле пријатели со децата, ние сме нивни родители!

Овие правила ги следевме без исклучок, но признаваме дека понекогаш грешивме Френсис Л. Томсон е американски инженер, учесник во вселенски програми и татко на дванаесет деца. Сите негови деца завршиле факултет или се на пат да дипломираат. Што е најважно, тој и неговата сопруга не мораа да плаќаат за нивното образование, бидејќи ги научија своите деца да бидат вредни, одговорни и самостојни.

„Секогаш имав добро платена работа и можев да им дозволам на моите деца практично сè. Но, јас и мојата сопруга решивме да не го правиме тоа“. Френсис има и 18 внуци кои се воспитани во дух на самопочит, благодарност и желба да направат нешто за пошироката заедница. Во американското списание Атлантик, Френсис открива што направиле тој и неговата сопруга за да ги воспитаат своите деца на вистински начин, истакнувајќи дека, секако, за време на нивната родителска практика често правеле грешки:

Задачи децата треба да извршуваат некои задачи дома од тригодишна возраст. На 3 години сè уште не ги бива за чистење на тоалетот, но на четири години го можат и тоа, добивале неделен џепарлак во зависност од тоа како ги извршувале обврските таа недела, на 8-годишна возраст почнувале сами да перат алишта. Секој доби свој ден во неделата за тоа. Штом ќе научат да читаат, почнуваат да готват по рецептите. Мораа да научат да прават двојно поголема количина на храна, девојчињата, но и момчињата, мораа да научат да шијат

Училиште Образованието е многу важно во нашето семејство. секој работен ден од 6 до 8 навечер децата учеа. Без гледање телевизија, без компјутер, без играње додека тие два часа не ги поминат во учење. Тие што немале домашна читаат книги. За оние деца кои беа уште мали за училиште, некој друг им ги читаше книгите во тоа време. После тоа, можеа да прават што сакаат до спиење. Тие мораа да одат во различни секции во рамките на училиштето и им бевме на располагање доколку им требаше некаква помош.

Ако некој од нив се пожали на наставникот, рече дека наставникот го мрази или дека не е фер, нашиот одговор беше дека мора сам да најде начин да се справи со тоа, бидејќи можеби, рековме, подоцна ќе има газда на работа кој нема да им се допадне. Вината за лошото учење не може да биде на наставникот, но секогаш зависи од ученикот дали ќе ја научи лекцијата.

Пребирливоста во јадењето не доаѓа предвид секогаш појадувавме и вечеравме заедно. Појадокот беше во 5:15 часот, по што децата ги завршија домашните задачи пред да одат на училиште. Вечерата беше во 17 часот и 30 минути, а јас и жена ми ја мразевме кога бевме мали и нашите родители нè тераа да јадеме сè што е во чинијата. Нашето правило беше да им дадеме на децата прво она што најмалку им се допаѓа (зеленчук), а потоа нешто друго. Тие не мораа да јадат сè, а можеа да станат од масата кога сакаат. Ако некој од нив се пожали дека не е гладен, ќе го стоплиме во микробранова она што го оставил во чинијата подоцна. Ни тогаш не мора да јадат. Но, тие не би добиле друго јадење за следниот оброк додека не го изедат претходниот

Воннаставни активности сите деца мораа да играат спорт по свој избор. Секој мораше да биде во некакво здружение или клуб, без разлика дали се работи за извидници или нешто друго. Секој мораше да направи некоја доброволна работа за заедницата.

Независност кога детето ќе наполнеше 16 години, му купувавме кола. Кога нашето прво дете го доби својот прв автомобил, рече „но, тато, тоа е парче торта“. Но, му го дадов прирачникот, алатите беа во гаражата и реков дека ќе го купиме секој дел што ќе биде потребен за да го доведеме во возна состојба. Единаесет месеци подоцна, автомобилот имаше поправен мотор, менувач, нови тапацирани седишта, нови амортизери и беше свежо обоен. Мојата ќерка го имаше најдобриот автомобил во средно училиште и беше многу горда што тоа беше нејзино дело
им дозволивме на децата да грешат.

Пред да станат доволно возрасни за да возат, ми помогнаа да го поправам автомобилот. Самуел требаше да го смени маслото. Излезе дека го истурил во фрижидер. Не ме фати многу паника. Мораше да го истури маслото, купивме течност за миење, ставивме нова течност, а потоа го смени маслото. Не ги казнувавме децата за грешки, затоа што се учи од грешките. Нашите деца не се плашат да пробаат нешто ново. Тие знаеја дека ако згрешат, нема да бидат казнети. Ова често не чинеше пари, но нашата улога беше да ги воспитуваме децата, а не да штедиме
пари.

Секое дете доби свој компјутер, но мораше да го состави само. Добиваа процесор, меморија, кабли, куќиште, тастатура, хард диск, матична плоча и глувче, а потоа мораа сами да го склопат. Почнале да го прават тоа на 12 години Ние секогаш им дававме избор, но ограничен. На пример, дали сакате да одите во кревет сега или сакате да ја исчистите собата? Ретко кога би им дале еднонасочни директиви, освен кога станува збор за најважните семејни правила. Кога ќе му дадете избор помеѓу две работи, детето има чувство дека го контролира своето
заедничко живеење

Ги научивме децата да соработуваат, да си помагаат во училишните задачи и во домашните обврски Два часа учење дневно, излегување во текот на неделата до 10 часот навечер, а за време на викендот до полноќ. Нема исклучоци.

Пари иако имавме доволно пари, не им помагавме на нашите деца да купат куќи, не плаќавме ниту образование, ниту свадби. Не им дававме работи, туку ги научивме „како“ да научат да заработуваат. Им дадовме контакти во фирми, но тие самите мораа да интервјуираат за работа и да ја заработат

Патување иако можевме да одиме на одмор во хотели и крстарења, не го направивме тоа. Отидовме на кампување со ранци на грб, поставивме шатори на дождот, планинаревме. Ги праќавме децата со авион да останат со семејството во Европа и од другата страна на Америка 2-3 недели, додека беа уште во градинка. Така од мали научија дека можат и без нас.

Реалниот свет ги сакавме нашите деца без разлика што прават. Но, ние не ги спречивме да ги почувствуваат последиците од нивните постапки. Дозволивме да ја удираат главата од ѕид и да ги почувствуваат последиците, колку и да ни беше тешко